| تنها به البرز نگاه میکنم! و دماوند! |
تنها به البرز نگاه می کنم و خاکیان را به خاک می سپارم! . . . . . . . . . . . . تنها به البرز نگاه میکنم و برف هایی که بر قله های آن خیمه زده اند و دماوند! . . . . . . . . . تنها به البرز نگاه میکنم که سر به آبی آسمان نهاده است آبی لاجوردی! . . . . . . . . . و این پائین خاکیان خاکیان ولوله میکنند و هلهله! و این پائین خاکیان در هم می لولند! و این پائین خاکیان بدنبال کهنه پاره ای در لجن! هیاهو می کنند! . . . . . . . . نه! نه. هیچ دوست ندارم حتی نگاهم را به آنان آلوده کنم! و در جستجوی آنچه نمی یابند شریک باشم! پس، تنها به البرز نگاه میکنم! و خاکیان را به خاک می سپارم! . . . . . . . . . . . . . . . . . . |
جمعه ۱۸ دی ،۱۳۸۸ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
 |
| برخیز! میرویم! |
برخیز! می رویم!
دیریست نشسته ایم! برخیز! می رویم! .....................................................................
دیریست که بسته ایم! برخیز تا بگسلیم: زنجیر کهنه را!
دست دردستم بنه! دل را به من سپار ....................................................................
قلبت که خسته نیست؟ دستت که یسته نیست؟
آن قلب خسته را! آن دست بسته را دیگر به من سپار! عاشق کنم تو را ای مست سوگوار!
آه و فغان کجا بیداد غم کجا از عشق و آرزو عنوان من کجا
چون باد و آب و خاک سر میدهد ندا همخانه دلم عاشق شو ای خدا
سرمست و دل خوشم با بویت آشنا! ............................................................................................ بگذار باقی قصه را در راه با تو سر کنم |
|
پنجشنبه ٢۱ آبان ،۱۳۸۸ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| چنگال عقاب |
Ø دسته های کبوتر در بلندای آسمان سبکبال می چرخند. Ø کبوترانی وحشی اند که در ارتفاعی بالاتر از معمول می پرند. Ø از پنجره ماشین به پدرم نشانشان می دهم. Ø سخت پیدایشان میکند. کبوتران دردورها و آبی آسمان گم اند. اما دو کبوتر قهوه ای میانشان نشانه ای برای دیدن بقیه اند. پدرم پیدایشان میکند.
Ø کبوتران سوار باد میشوند و بدنبال هم ریسه میشوند. گاه پهن میشوند و گسترده گاه جمع میشوند و گلوله.
Ø سرخوشند. با باد بازی میکنند. باد سواری شان چه زیباست. Ø ========== Ø یکباره از طاق آسمان عقابی را میبینم چون کشتی غول پیکر با قدرت و قوت. با هیبت و سرعت. Ø آرام بالاتر از کبوتران چرخ میخورد بالهایش را که باز کرده سایه بزرگی بر کبوتران انداخته Ø و ناگاه خود را به گله میزند Ø در مقابل کبوتران آنقدر بزرگ است که فضایی برای فرار ندارند. چند تایی آسیب میبینند. Ø بعضی ها بناچار رو به پائین و سقوط می آورند. و دو کبوتر قهوه ای هم Ø عقاب نیز از این بازی و شکار راضی نیست و او نیز با سرعتی سرسام آور بازی سقوط را برمیگزیند. Ø =================== Ø بازی مهیجی است. Ø عقاب و کبوتران قهوه ای شانه به شانه هم با سرعتی بی انتها در حال سقوطند. Ø مستقیم و دیوانه وار بسمت زمین اما حالا می توانم به قابلیتهای کبوتران در مقابل عقاب پی ببرم. گرچه عقاب هیبت و بزرگی بی نظیری دارد و کبوتران در مقابلش بسیار کوچک و خرد. اما نقطه قوت آنها هم همین کوچکی آنهاست یک انعطاف کوچک و ظریف کبوتران مسیرشان را کاملا عوض می کند. مسیری که عقاب ناچار است زمان بیشتری صرف کند تا به آنها برسد.
Ø می ایستم و پدر و بچه ها در اطراف ماشین پراکنده میشوند و مشغول تماشا. Ø همه چیز سریع در حال اتفاق است: گویی خواب میبینم Ø لحظه ای به خود می آیم: جهت سقوط عقاب و کبوتران بسمت ماست دیده ام که چگونه عقاب آهویی را نیز به چنگال گرفته و به آسمان برده است و یا گوسفند و حتی گوساله ای را قدرت پنجه های عقاب را میدانم و حس می کنم. Ø می دانم در آخرین لحظه کبوتران و عقاب برای جلوگیری از برخورد با زمین باید بسرعت تغییر جهت دهند. Ø هنگامی که شاید چند سانتی متری با زمین فاصله دارند. بهتر است بگویم مماس با زمینند. Ø میدانم عقاب در بازی با کبوتران احتمالا بازنده شود. آنگاه در یک لحظه در نزدیک ترین فاصله با ماست. و پدر یا بچه ها و یا خود من بهترین طعمه. شاید هم نه بعنوان طعمه بلکه برای فرونشاندن خشم ناشی از شکست تحقیر آمیز در مقابل کبوتران Ø فرصتی نیست و فریاد میزنم Ø اما آن لحظه و ثانیه در حال اتفاق است و کودکان در معرض حمله عقاب. Ø فرصت فکر کردن نیست. Ø =========== Ø چنگالهای عقاب در دست منست. و عقاب مرا به آسمان میبرد. Ø پدر و بچه ها ناباورانه نگاه میکنند و من دور می شوم. Ø تمام وجودم نیرو و تمام نیرویم در دستهایم است که به پاهای عقاب چسبیده است. Ø فرصتی برای فکر کردن نبود. Ø و غرایز مرا هدایت کردند تا قبل حمله عقاب من حمله کنم. Ø قبل از اینکه چنگالهای عقاب مرا انتخاب کنند من پاهای عقاب را انتخاب کردم. Ø پاهای عقاب را بالاتر از چنگالهایش گرفته ام. و چنگالهای عقاب بالای سرم است اما کاری از آنها ساخته نیست. Ø و عقاب پر انرژی مرا به آسمان میبرد. Ø ---------------- Ø حالا دیگر پدر و بچه ها خیلی دورند. اما من ناامید نیستم. حالا دیگر من جزئی از عقابم. و او نیز جوری اسیر من است. شاید بخواهد مرا بکوه بزند و از پاهایش بگذرد ولی ترسی در دلم نیست نمیدانم چرا. و عشق است. عشقی به آسمان و به هوای تازه و پاک
|
|
پنجشنبه ٢۱ آبان ،۱۳۸۸ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| با طبیعت |
|
|
سهشنبه ٢٠ امرداد ،۱۳۸۸ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| کودکانه در سفر |
کودکانه در سفر: از پنجره ماشین اطراف جاده را نگاه میکرد. دشت و کوه و سبزه. هوای پاک. آب و رودخانه جاری گاوهایی که کنار جاده لمیده بودند و نشخوار می کردند تا حالا اینهمه گاو ندیده بود. آنهم زنده و نه روی پاکت شیر تابلوی محل عبور حیوانات اهلی را که دید ناگهان پرسید چرا گاو؟ : و بعد چرا برای حیوانات وحشی آهو را انتخاب کرده اند؟ : این سوال سخت تر بود
....................... ................ فکر می کنم حالا که همه جوابها را نمی دانم شاید بهتر است بعضی سوالها را یاد بگیرم! اهلی تر از گاو / وحشی تر از آهو چیست |
|
چهارشنبه ۳۱ تیر ،۱۳۸۸ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| به همین سادگی |
به همین سادگی می توان دوست داشت
کفشدوزی را در دست گرفت و به او گرما داد
کفشدوزی نارنجی و کمک کرد تا راه رود
ورها کرد او را بر سر شبنم تازه دمیده بر گل سرخ
می توان به همین سادگی بهار را باور کرد
به همین سادگی |
|
شنبه ٥ اردیبهشت ،۱۳۸۸ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| نسیم رها! |
خود را بدست نسیم سپرده ام و رها می روم! بر فراز و فرود .......... ............ چشمهایم آسمان است و دلم دریا ........... ........... گوشه ای از آسمانم ابریست و بارانی زلال که خورشید را از خود عبور داده است! به یادگار رنگین کمانی را به گردنم آویخته! ................ ............. چشمهایم آسمان و دریا را بهم دوخته است! تا پا بر زمین استوار دارم! 00000000000 .............................
.......... .......... |
|
چهارشنبه ۱٥ خرداد ،۱۳۸٧ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| بازی روزگار! |
Ø همین دوهفته پیش بود. Ø سرزده واردشد و: o سلام! تقاضای همسفری برای چند روز آنهم از بازی روزگار. Ø با محاسبات بازار چندان به تیپ هم نمی خوردیم. جواب راحت طلبی نه بود. اما حس استقبال از چالشی که همیشه پیش نمی آمد نیز کمک کردو گفتم: o بفرما! بسم الله! جای کسی را تنگ نمیکنی! Ø و آمد. Ø پر جوش و خونگرم بود و حرفهایش را رک می زد. رک گوئی ای که بعضی وقتها می شد کمی گستاخانه تعبیر کرد. ولی بعضی وقتها هم شجاعانه بود. حفظ مرز دقیق شجاعت و گستاخی از جوانی مثل او خیلی انتظار نمی رفت. خیلی ها در مقابل سختی این کنترل و از ترس گستاخی ترجیح می دهند شجاعت را فراموش کنند. و من نیز گاهی. بعضی وقتها هم گستاخی می کنند و بحساب شجاعت میگذارند. و من نیز گاهی. اما بیشتر از تنبلی است. برای یاد گرفتن در خیلی از موارد ناگزیر از اشتباه کردن هستیم. شاید بتوان با کمی اغراق گفت: o عمل کردن با اشتباه کردن همراه است. Ø کم کم معلوم شد در خیلی از موارد با هم درباره زندگی یک عقیده نداریم. آنچه به من در نگهداری رابطه و نه قطع آن کمک کرد حس و باوری بود که : o آنها که خیلی دلمان نمیخواهد یا دوستشان نداریم خیلی چیزها دارند که به ما یاد بدهند. ظاهرا اینجا عشق یاد گیری بود که به من کمک کرد تا ادامه بدهم. تنبلی میگفت دنبال دردسر نگرد. Ø ابتدا یشتر باهم حرف میزدیم تا اینکه بحث کنیم. در این مرحله این خیلی خوب بود. البته او در حرف زدن هم از روزنه هایی برای جسارت یا شجاعت خود استفاده می کرد: o بین غذا خوردن آب نخور از نظر سلامت تغذیه خوب نیست! o چای نخور یا کم بخور! تازه اگر هم میخوری اصلا از قند استفاده نکن! Ø این حرفها خیلی ساده و روشن بود. آنقدر ساده که براحتی فراموششان میکینم. فقط حرف باقی میمیانند و اندکی آنرا به عمل میرسانند. مثل سادگی و روشنی خیلی چیزهای دیگر که هر روز میبینیم اما فراموش میکنیم: o طبیعت o روشنایی o آرامش o عشق o خورشید o ... و آنچه شازده کوچولوی آنتوان دو سنت اگزوپری برایمان میگوید. Ø بعضی وقتها هم فقط این گفتار های شجاعانه ساده نبود که انگیزه ات را تحریک می کرد. کارهای ساده ای که انجام میداد و می دیدی: o هر شب قبل از خواب ورزش o زود خوابیدن شب و زود بیدار شدن صبح o دوش گرفتن سریع شبانه Ø آنچه از خود این کارها مهمتر بود تکرار آن بود: اینکه برایش عادت شده بود. Ø و چند روزی گذشت. به پاره ای از خصلتهای او عادت کرده بودم. o گاهی بیمقدمه سوالات ساده ولی سختی می کرد. o گاهی با حالتی بسیار فروتنانه از من نظرم را در رابطه با موضوعات مختلف جویا میشد. آنقدر فروتنانه که بوی التماس از آن می آمد. و حس من این بود که تشنگی دانستن آنقدر در نظرش بزرگ بود که حاضر بود التماس کند. این در جوانان هم سن او کمتر دیده میشد و قابل تحسین بود. بزرگترها و پیرمردها را که هیچ نپرس. این خصلت در بسیاری از آنان نایاب میشد. o من هم خیلی در کارهایش موشکافی نمیکردم. حداقل تا آنجا می رفتم که خودم حوصله و او کشش داشت. آنهم نه با هدف تعلیم و تربیت او که با هدف نکاتی که از این موشکافی ها بدرد خودم میخورد. رک بگویم برای تربیت خودم! Ø چهار یا پنج روز بدین منوال گذشت. Ø موقع خدا حافظی هم با اصرار من را مجبور به خرید چیزهایی کرد که حالا برایم یادگاری است. o برایم جالب بود که چطور با پول خودت برای خودت یادگاری میخری از طرف او. o به اصرار از من تقاضا میکند برای بهار و قول دیدار از طبیعت. و اینکه او حاضر است من را همراهی کند و راهنمایی. دیگر حالا کمی بیشتر باوردارم که فطرتش o اینگونه است و قصد بازاری ندارد. o برایش آرزوی و پیش بینی افقهای بلند و دوری را میکنم. Ø دو هفته بعد. Ø خلیل وارد می شود: o او در جاده زندگی با تریلی تصادف کرد و مرد! Ø یاد غروبی میافتم که بعد از خستگی و کار روزانه به خانه برمیگشتیم. ابرها در مغرب به شکل گرگ و قوچ بودند. در حال جنگ و در هم پیچیده. نصف آسمان غرب را گرفته بودند. بدنشان در دل ابرهای دیگر وصل و گم بود. سر هریک چندان واضح نبود. هر چه سعی کردم چیزی نفهمیدم. راننده بسرعت بسمت آنها می تاخت. از اوکمک خواستم و آنها را نشانش دادم. او لبخندی زد و گفت شما هم اهل این مسائل هستید. و بی جوابم گذاشت. Ø امروز هم هنوز بازی گرگ و قوچ را نمیفهمم. بازی روزگار و او که میتوانستم در این روزگار هیچوقت ندیده باشمش. Ø شاید این هم درسی بود از غریبه ای که آشنا شد اما غریبه ماند! Ø بهمن-1386
|
|
شنبه ۱۸ اسفند ،۱۳۸٦ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| آفتاب دليل آفتاب |
هر روز به انتظار غروب نشسته ام و هر شب ایستاده خیره به آسمان در انتظار طلوع با هر غروب نگران آنم که طلوعی دوباره را نبینم نگران خورشیدم! تا صبح هزار فکر در سر دارم و هزاران دلشوره! اما بالاخره خورشید می آید! گاهی دیر گاهی زود گاهی در پس ابر گاهی در پناه باران گاه از دل دریا گاه از ستیغ کوه اما می آید! یک روز بیاد دارم: خورشید از دل دره سرازیر شد ومن با شتاب و خوشحالی، دوان دوان به دشت دویدم تا رسیدن او را نوید دهم. هر روز با سفیدی شفق آماده برای دیدارش می شوم و نور آرام آرام ذره ذره به آسمان دلم نفوذ می کند. سر انجام من نیز غرق در طلوعم! طلوعی دوباره و نور احاطه ام می کند. جز نور نوری نمی بینم! و به خواب می روم یا خلسه ای اما نه خواب نیست این عین بیداری است در حرارت سوزان خورشید جایی برای خواب نیست "آفتاب دلیل آفتاب" اما با هر طلوع می دانم که غروبی همراه است: غروبی شاید خونین! غروبی سرخ به سرخی سیب و آنگاه من با غمی که ذره ذره بر دلم جای می گیرد و با صدایی استوار و لبی پر لبخند برای گنجشکها لالایی می گویم! "دلی خونین لبی خندان" و آنها به خوابی زیبا می روند تا صبح فردا کسی چه میداند! شاید گنجشکها هم خواب نیستند و من میدانم و ما میدانیم خورشید دوباره خواهد آمد. و سرخی سیب را خواهد آورد. ایستاده ام برای طلوع و نشسته برای غروب نماز عشق نمازی نا مکرر است! |
|
جمعه ۳٠ شهریور ،۱۳۸٦ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
| برق و باد! |
در عصر برق و باد فرصتی برای نگاه کردن نیست! کسی حال کسی را نمی پرسد نگاهها مرده است و صدا ها خفته شتاب و سرعت مهلتی باقی نمیگذارد حتی برای مرگ! گفتارها جویده! نگاهها رنجیده صدا ها بریده و قامتها خمیده است. در عصر برق و باد دستی دستی را لمس نمیکند تا به احساس مجال زندگی دهد. نگاهی در نگاهی گره نمیخورد تا شوری از عشق بر قلبی جاری شود. ................................................................... اما در عصر برق و باد نا امید نیستم! عادت کرده ام که با شتاب عاشق شوم! عادت می کنم که در لحظه زندگی کنم!
نگاهی به نگاهی گره نمی خورد شتاب و سرعت |
|
دوشنبه ۱۸ تیر ،۱۳۸٦ - سپهر | لینک دائم
| پيام هاي ديگران () |
|
